Dichtbij komen vraagt om vertrouwen

Ik heb altijd al met een foto- of filmcamera rondgelopen, maar ben pas in 2001, het jaar waarin onze oudste dochter Maud werd geboren, naar de Fotovakschool gegaan. Eigenlijk ging het vanaf dat moment als vanzelf. Het beroep van fotograaf past me. De eerste keer dat ik bij het tijdschrift Kinderen op de redactie kwam, liep ik er dezelfde middag weer naar buiten met mijn eerste opdracht. Zo ben ik de bladenwereld ingerold, een onderdeel van mijn werk waar ik nog steeds ongelooflijk veel energie uit haal.

Of ik nu zakelijk fotografeer, een familieportret maak of iemands levensverhaal in beeld vang; ik kom altijd, al is het maar voor even, dichtbij mensen. Fotograferen is intiem. De afgelopen bijna 25 jaar heb ik de meest bijzondere, aangrijpende en inspirerende verhalen mogen horen. Daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor. Iedere ontmoeting maakt me nieuwsgierig en leert me weer iets nieuws.

En al is een foto technisch nog zo goed, als hij mij niet raakt, verdwijnt hij in de prullenbak. Dat ‘raken’, daar doe ik het voor. Ik wil het mooiste en meest echte in mensen vastleggen. Het liefst met de kracht van daglicht. Zonder poespas.

Ook privé volg ik eigenlijk altijd mijn gevoel. Samen met mijn partner Arnoud trek ik er graag op uit met onze camper. Wandelen, nieuwe plekken ontdekken en onderweg zijn geven me rust en brengen me vaak weer op nieuwe ideeën. Onze dochters Maud en Pien wonen inmiddels in Amsterdam, waar ze allebei studeren en hun eigen creatieve weg volgen. Het is mooi om te zien hoe nieuwsgierig zij naar de wereld kijken. Die nieuwsgierigheid herken ik ook in mezelf. Misschien is dat wel de rode draad in alles wat ik doe. Het is ook precies de reden waarom ik nu met zoveel plezier werk aan de MK Academy. Een nieuw avontuur, waarin ik alles wat ik de afgelopen 25 jaar heb geleerd mag doorgeven aan een nieuwe generatie fotografen.